ΦόρουμΦόρουμ  ΗμερολόγιοΗμερολόγιο  Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις  ΕγγραφήΕγγραφή  ΣύνδεσηΣύνδεση  

Μοιραστείτε | 
 

 Αναδημοσιευση: Αν εχεις τυχη διαβαινε

Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
fokion

avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1455
Ημερομηνία εγγραφής : 22/02/2011
Τόπος : Γερακας

ΔημοσίευσηΘέμα: Αναδημοσιευση: Αν εχεις τυχη διαβαινε   Παρ 1 Απρ 2011 - 7:29

[Πρέπει να είστε εγγεγραμμένοι και συνδεδεμένοι για να δείτε αυτή την εικόνα.]

ενα κειμενο του Κου Χρ. Πλάτη

[Πρέπει να είστε εγγεγραμμένοι και συνδεδεμένοι για να δείτε αυτόν το σύνδεσμο.]


Μα τον Θεό, μετά απ’ αυτό το τριήμερο, θάθελα να ήμουν μαθητής και να μου ζητήσει ο μισητός μου «Ελληνιστής» (έτσι λέγαμε εμείς …τότε τους φιλόλογους) να του γράψω, πως πέρασα το Σαββατοκύριακο. Να τον κάνω να μ’ αγαπήσει.
Toyota Starlet ιστορικό φτιαγμένο απ τα χεράκια μου εδώ κι οχτώ μήνες, κόρη Κατερίνα συνοδηγός για πρώτη της φορά φτιαγμένη κι αυτή (όχι μόνο απ’ τα χεράκια μου) εδώ κι είκοσι χρόνια, service η Αγία Ελπη , που άμα κάποτε σηκώσει τα χεράκια της θα μας πάρει ο διάολος. Ευτυχώς κάνει ακόμα υπομονή!
Ξεκίνημα για Σπάρτη την Πέμπτη το βράδυ, παραμονή της επετείου της Παλιγγενεσίας, βοήθεια μας. Στο Αρχοντικό του Πάρνωνα , στις Καρυές, μας περίμενε ανοιχτόκαρδα ο Γιάννης κι μαμά του η κυρία Αρετή. Ωραιότατο κτίσμα, άπλετοι χώροι, κι όπως αποδείχθηκε στο τριήμερο που μείναμε , πραγματική, αυθεντικά ζεστή φιλοξενία. Εγκατασταθήκαμε στο τεράστιο δωμάτιο με τζάκι και γρήγορα-γρήγορα κατεβήκαμε στην ταβέρνα της Αρετής. Καπηλειό χτισμένο στα 1890, με κελάρι γεμάτο κεφάλια γραβιέρας, κρασιά , κρέατα παστά και άλλα καλούδια που φτιάχνουν με τα χεράκια τους (κι αυτοί) τα μέλη της οικογένειας Κουτσόγιωργα.
Έχοντας βρει τον λόγο που ο καλοκάγαθος Γιάννης θυμίζει Obelix, αφεθήκαμε στη γλύκα της οικογενειακής νύχτας. Σπάνιο πράγμα πιά, όταν το μωρό μας γίνεται…φοιτήτρια. Πρωί πρωί, η Ελπη ξεκίνησε για περπάτημα στο όμορφο χωριό με τις Καρυάτιδες, η Κατερίνα κι εγώ, φορτωμένοι με έγχρωμους μαρκαδόρους και τετράδια για τις πρώτες της δοκιμές. Πρώτο πέρασμα, ευχάριστη έκπληξη η ειδική διαδρομή και το περιβάλλον. Η Κατερίνα θυμήθηκε τις Πανελλήνιες με το ατέλειωτο γράψιμο, ο χαζομπαμπάς καμάρωνε. Ο μόνος που είχε αντιρρήσεις ήταν το Yeti. Αυτό το εξαιρετικό Skoda που κάνει τα πάντα να φαίνονται εύκολα, που περνάει όπου άλλα τάχα μου πιο προικισμένα κολλάνε, αλλά που φροντίζει να χύνει την καρδάρα με το γάλα (κάτι σαν Πάγκαλος ας πούμε) μόλις του ζορίσεις το ευαίσθητο όργανο: Το ντεμπραγιάζ του. Ευτυχώς που στα νιάτα μου ήτανε της μόδας η «καρφωτή» αλλαγή ταχυτήτων και ήξερα πώς να γυρίσω στο «Αρχοντικό».
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση κι η κατάθλιψη φαΐ. Παρηγοριά λοιπόν στα σουτζουκάκια της Αρετής, κι αφού δοκιμές γιόκ, πάμε για ξεκούραση.
19,32 της αποφράδας Παρασκευής 25 Μαρτίου, ντριιιιν το κινητό. Κοιτάω την οθόνη, το τηλέφωνο του Ιατρείου μου. Αφού όλοι είμαστε εδώ, ποιος νάναι? σκέφτομαι αγουροξυπνημένος. Οι σφυγμοί ξαφνικά στους 180, σαν σε εκκίνηση Ριτσώνας, η φωνούλα λέει « στον χώρο σας γίνεται διάρρηξη».
Χαίρω πολύ, Πλατής. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τρέχει γρήγορα επιτόπου ο καλός φίλος Κώστας που του αρέσει να τον φωνάζουν «χωμάτινος», μπουκάρουν και 12 (ΝΑΙ 12) Ζητάδες και Διά(δες) και μου τηλεφωνούν ότι η πόρτα μου είναι τρύπια και τα ντουλάπια ανοιχτά. Μού έρχονται στιγμές της 22 Οκτωβρίου πέρυσι, που μου σήκωσαν όλο το βιός. Ευτυχώς διαπιστώνεται ότι έφυγαν χωρίς λεία γιατί τους τρόμαξε ο συναγερμός. Ο Κώστας κι οι Αστυνομικοί ασφαλίζουν την πόρτα με πρόχειρα μέσα, κι εμείς κατά τα μεσάνυχτα πιά προσπαθούμε να βρούμε την ησυχία μας.
Αμ δε!. 1.20 μετά τα μεσάνυχτα, πάλι ο συναγερμός, πάλι η φωνούλα. Δεν είναι δυνατόν! Σε ποιόν να τηλεφωνήσεις τέτοια ώρα? Μπαίνουμε στο χαλασμένο Yeti, 4η μέχρι την Τρίπολη , 6η στην έρημη Εθνική, ξημέρωμα στο ιατρείο. Μια από τα ίδια, πιο σπασμένη η πόρτα. Άντε τώρα να βρείς κλειδαρά και το τηλέφωνο του Guiness!
Το χιούμορ σώζει ζωές, κολλάμε στην πόρτα ένα σημείωμα « μην ξαναμπείτε παιδιά, μας τα πήραν όλα, δεν έχει άλλα» και φεύγουμε για Καπανδρίτι, ν αφήσουμε το Yeti και να πάρουμε το Subaru Forester του αδερφού για να κατέβουμε πάλι Σπάρτη. Χάριν ιερού σκοπού. Ο πρώτος αγώνας της Κατερίνας.
Κακά τα ψέματα. Άλλο πράμα το Forester, ναι αυτό το αυτοκίνητο δεκαετίας που μοιάζει με νεκροφόρα, αλλά που θ αφήσει εποχή για το «όλα τα κάνω τέλεια» του. Οποιος δεν το οδήγησε, έχει χάσει. Σε οποιαδήποτε επιφάνεια, σε όποιες συνθήκες. Κρίμα που δεν υπάρχει διάδοχος.
Η συνέχεια ήταν μια κουραστική ρουτίνα τριών πτωμάτων, (τεχνικός έλεγχος, πανηγυρική εκκίνηση, προετοιμασία για τον αγώνα), εκτός από την αργοπορημένη κατάληξη στο καπηλειό της Αρετής. Πανδαισία!
Κυριακή πρωί, στολιζόμαστε, κεντρικό πρόσωπο η Κατερίνα, ταχυπαλμία αυτή , ίσα που βγαίνει η φωνή εμείς. Στην εκκίνηση ξεχνιούνται όλα. Το παιδί να ευχαριστηθεί και να μην φοβηθεί.. Δεν κυνηγάμε τίποτα, συνωμοτικά της έχουμε αγοράσει και κυπελλάκι «ο πρώτος μου αγώνας με τον μπαμπά», ξεκινάμε. Και νάσου η Κατερίνα να διαβάζει σαν να έχει ξανατρέξει Ακρόπολις, σωστά, δυνατά, με χρώμα και σε σωστό χρόνο, νάσου κι μπαμπάς να ψάχνει περίπτερο για Pampers.
Το παιδί όμως έχει μυαλό, ο μπαμπάς όχι. Μετά τα 3 χιλιόμετρα, και μόλις αισθάνθηκα ότι η δεσποινίς δίπλα το έχει πάρει στα σοβαρά, της φώναξα ένα δυνατό «ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ» κι ο κύριος Αυθόρμητος άρχισε να νομίζει ότι οδηγεί Impreza που όλα τα σιδερώνει κι όλα τα μασάει. Μπούκα εδώ, μπούκα εκεί, νάσου μια χοντρή ρίζα δένδρου στον αριστερό τροχό, αλλαξοπίστησε αυτός και πήρε λάθος δρόμο.
Μας αρέσει η φύση, κινήσαμε κατά τον γκρεμό. Όταν κάποτε σταμάτησε-ευτυχώς χωρίς να τουμπάρει- βγήκαμε πάνω σε κάτι θάμνους, αγκαλιαστήκαμε, διαπίστωσα ότι η νέα γενιά είναι ή πιο ψύχραιμη ή πιο …αναίσθητη από την παλιά και τηλεφωνήσαμε στην Έρημη (!!!) ότι είμαστε καλά, πριν πάρει τα βουνά.
Τελειώσαμε εδώ? Μπαααα! Ο κ Αυθόρμητος ήθελε να δει και τι ζημιά έχει πάθει το αυτοκίνητο. Την δεξιά πλευρά την έβλεπα από τον δρόμο. Για να δω και την αριστερή , έπρεπε να κατέβω τον γκρεμό από το δασωμένο. Αίλουρος γαρ…πηδώντας θάμνους , πουρνάρια και κουμαριές , μπόρεσα να δώ ότι παραδόξως δεν είχαμε σχεδόν ούτε γρατζουνιά. Φανερά χαρούμενος και πιο…αυθόρμητος, ξεκίνησα να επιστρέψω στον πολιτισμό. Περνώντας πάνω από ένα τεράστιο θάμνο, πάτησα αέρα λόγω κλίσης του εδάφους, κι επειδή δεν πρόλαβα τα μαθήματα του Μωυσή , νάμαι ξάπλα πάνω στο πουρνάρι, μπρούμυτα και με τα χέρια να μην πιάνουν…πάτο. «Βοήθειαααα έναν γερανό!»» η φωνή μου, γέλια τρανταχτά από τους θεατές που είχαν μαζευτεί τριγύρω.
Αλλά βγήκα κι από κει. Νάμαι…
Μ αγάπησε κανείς?
Υ.Γ. Να και μερικά για τον αγώνα. Διαδρομή πολύ απαιτητική, σ άλλους άρεσε, σ άλλους όχι. Σ εμένα ναι. Φιλοξενία υπεράνω κριτικής. Πάντα στη διάθεση μας άνθρωπος της οργάνωσης, έτοιμος να ικανοποιήσει κάθε –λογική- ανάγκη μας. Υποδειγματικός τεχνικός έλεγχος με μπουφέ που δεν έχω …ματαδεί σε αγώνα!. Νερό, γλυκό, καφέ μετά τον τερματισμό του κάθε σκέλους. Γρήγορη απονομή, όλα καλά.
Θεατές πολλοί, με παλμό και χειροκρότημα σε όλους, καλά στημένοι. Γιορτή για τον τόπο, κάμποσα γερόντια που μας έπιασαν την κουβέντα για τα πραγματικά Ακρόπολις.
Μόνη παρατήρηση η απειρία του κριτή του Κ4. Ένα γλυκύτατο και ευγενέστατο παιδί, που όμως ήταν χαμένο, δεν ήξερε την δουλειά του, θύμιζε ευθυνόφοβο δημόσιο υπάλληλο. Αντίθετα, θαύμασα και συμπόνεσα τον κριτή του Κ5 που έκανε τρέχοντας 1,5 χιλιόμετρο με κίνδυνο της ζωής του και μέσα στην σκόνη, για να μας βρει, αφού το παλικαράκι της Κ4 δεν είχε ειδοποιήσει την οργάνωση ότι βγήκαμε μπροστά του. Τον ευχαριστώ και του ζητώ συγγνώμη.
Στο παλικαράκι λοιπόν κάθισα κι εξήγησα τι πρέπει να κάνει και πώς ν αντιδρά, και τον είδα να ρουφάει γνώση σαν σφουγγάρι και με σεβασμό. Οπότε συμπεραίνω ότι το πρόβλημα το έχουν οι δάσκαλοι του κι όχι ο νεαρός.
Θα ξαναπάμε
Χρ. Πλατής.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Αναδημοσιευση: Αν εχεις τυχη διαβαινε
Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: ΑΓΩΝΕΣ :: Γενικά για Αγώνες 4Χ4-
Μετάβαση σε: